Dit boek werd uitgegeven ter gelegenheid van de tentoonstelling van Delphine Boël in De Latemse Galerij te Sint-Martens-Latem, georganiseerd door de Guy Pieters Gallery.
Delphine Boël begint haar boek met een psychologische analyse van zichzelf en van haar kunst. ‘De bron van mijn kunst is niet het streven naar een pure esthetiek, noch het concept, maar de emotie,’ schrijft ze en wie vertrouwd is met haar werk weet dat dit een treffende en correcte omschrijving is.
Maar iedereen weet natuurlijk wie Delphine Boël is en dat beseft zij ook: ‘De afgelopen vijf jaar zijn de moeilijkste geweest uit mijn hele bestaan. De schandaalsfeer die door de media omtrent mijn persoon is gecreëerd en de kwaadwilligheid waarvan ik sedert mijn aankomst in België het lijdend voorwerp ben geweest, hebben me diep geraakt.’
Hartstochtelijke liefde
Delphine ¨Boël werd geboren in 1968, twee jaar na de ontmoeting van prins Albert van Saksen-Coburg met barones Sybille de Selys-Longchamp, haar moeder. De prins leerde Sybille kennen in Athene, waar haar grootvader, graaf François de Selys-Longchamp, de Belgische ambassadeur was. Haar moeder leefde gescheiden van haar man, de industrieel Jacques Boël, van wie ze later ook in rechte zou scheiden. Delphine draagt de naam Boël omdat op het ogenblik van haar geboorte de scheiding nog niet was voltrokken. Albert was in Athene om enkele aangelegenheden te regelen in verband met zijn boot. Het was de opdracht van haar grootvader de ambassadeur om de prins te onthalen en hem een aangenaam verblijf te bezorgen. Hij vertrouwde de prins toe aan Sybille, een erg mooie vrouw.
Tussen Albert en Sybille ontstond een hartstochelijke liefde, schrijft Delphine. Albert kwam jarenlang bij haar moeder thuis in Ukkel.
Echtscheidingsplannen
In oktober 1969 maakte Albert plannen om uit de echt te scheiden. Hij deelde dit mee aan zijn broer, koning Boudewijn. Er zijn vervolgens een aantal vergaderingen belegd met de koning, de prins en de leden van de regering. Uiteindelijk rolde er een regeling uit de bus. Aan de prins en Sybille werden zeer harde voorwaarden opgelegd. Niet enkel moest Albert zijn titel verzaken van troonopvolger, bovendien werd gestipuleerd dat Sybille nooit zijn kinderen mocht ontmoeten.
Monarchie niet destabiliseren
Volgens Delphine wou haar moeder nooit de monarchie destabiliseren. Ze wilde ook geen gezin met drie jonge kinderen ontwrichten. Voor haar en Albert zat er bijgevolg niets anders op dan elkaar te blijven zien in het geheim. Voor Delphine was Albert de ‘beste vriend’ van haar moeder en zij noemde hem Papillon.
In 1976 besloot de moeder van Delphine in Engeland te gaan wonen omdat ze de situatie niet meer aankon. Opnieuw overwoog Albert een scheiding en opnieuw werden hem harde voorwaarden opgelegd. Voor Delphine’s moeder was de verhouding uitzichtsloos en had ze geen enkele toekomst.
In 1982 hertrouwde Sybille met een Engelsman en in 1984 verbrak Albert alle contact met haar. Hij verzoende zich met Paola. De liefdesgeschiedenis van Albert en Sybille had zestien jaar geduurd.
Haar moeder vertelde Delphine dat de prins haar vader was en hij stuurde haar nog een tijdlang regelmatig geschenken.
Afkomst onthuld
In 1999 werd in een boek over Paola het geheim van de afkomst van Delphine onthuld. Dit had tot gevolg dat de internationale pers de jacht opende op de onwettige dochter van de koning der Belgen.
Vanuit Laken verzocht men Delphine te verdwijnen zodat de pers zou ophouden haar te achtervolgen en ze niet meer zo erg in de belangstelling bleef staan. Ze nam telefonisch contact op met Albert. Die werd woedend, verklaarde dat zij zijn dochter niet was en verzocht haar hem nooit meer te bellen.
Sindsdien begon Delphine in haar kunst te werken rond de thema’s vaderschap en koningschap. Ze maakte gekroonde varkens- en koeienkoppen om haar frustratie af te reageren. Op bevel van haar moeder gaf ze geen interviews. Sybille wou nog steeds Albert en de monarchie in bescherming nemen.
Belgischgezind en dus royalistisch
Delphine Boël stelt expliciet dat ze ‘Belgischgezind’ is en dus ook royalist. Het is niet haar bedoeling de monarchie aan te vallen, want ze vindt dat een waardevolle en eerbiedwaardige instelling. Een eventuele splitsing van België in een onafhankelijk Vlaanderen en Wallonië bedroeft haar, maar ze geeft toe dat ze niet goed geïnformeerd is.
Antwoord op alle vragen
Uiteindelijk besloot Delphine toch interviews te geven waarin ze op alle vragen wou antwoorden en dat resulteerde in een coverstory met Humo. Daarna volgde een interview met Jean-Marc Frogel op France 3.
Het interview in Humo wekte de woede op van professor Senelle, deskundige in grondwettelijke zaken en geen onbekende bij het Hof.In een interview met Het Laatse Nieuws zei hij: ‘Alles aan deze vrouw getuigt van slechte smaak. Maar erger is dat zij haar plicht van discretie schendt.’
Delphine is echter de mening toegedaan dat de discretieplicht absoluut niet geldt voor de onwettige nakomelingen van de vorst.
In zijn kersttoepspraak van 24 december 1999 gaf koning Albert toe dat hij en Paola jaren geleden een huwelijkscrisis hadden doorgemaakt. Maar hij gaf helemaal niet toe dat hij een dochter had verwekt buiten zijn huwelijk. Delphine reageerde woedend op die toespraak.
Eerlijk boek
Delphine Boël is eerlijk, want ze geeft in haar boek grif toe dat er geen enkel geldig juridisch bewijs bestaat dat aantoont dat koning Albert haar vader is. Het enige bewijs zijn haar gelaatstrekken, maar dat heeft geen enkele juridische waarde. Een DNA-onderzoek kan niet, want Albert is als koning onschendbaar.
Herwig Waterschoot
Werk van Delphine Boël is in De Latemse Galerij nog te zien tot 12 mei 2008.
’De navelstreng doorknippen’ van Delphine Boël is een uitgave van Uitgeverij Wever & Bergh en van de Linda & Guy Pieters Editions
